ผมเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่เคยอกหักหัก
เคยผ่านความรักที่ไม่เอาไหน
เขาเข้ามาทำให้รัก แล้วตีจากไป
ไม่เหลือเยื่อใยแห่งความผูกพัน
หลายครั้งที่ต้องมานั่งเศร้า
หมกมุ่นอยู่กับความเหงาและอ้างว้าง
ต่อจากวันนี้ในทุกๆวัน...จะลุกขึ้นต่อสู้อีกครั้ง
บนเส้นทางของหัวใจ.... แห่งบ้านศาลา ชายเศร้า
เรื่องราว ที่งดงาม
วนเวียนอยู่ในความทรงจำที่อ่อนไหว
แม้จะผ่านเลยมานานเพียง เท่าไร
เธอก็อยู่ในใจ เสมอมา
ฉันอาจไม่ได้รักเธอเป็นคนสุดท้าย
แต่คนในอดีตที่ไม่อาจกลับ กลายและ มีค่า
คือเธอคนเดียวเท่านั้น ในความผูกพันในแววตา
ขอบคุณที่เกิดมาเพื่อเป็นคนทำให้รู้ว่าฉันรักเธอ
ระหว่างคนที่เรารัก กับ คนที่รักเรา จะ เลือกใคร
ใครก็ ๆได้ ช่วยตอบผมที จะรออยู่ที่บ้านศาลาชายเศร้า คอยฟัง ใจ

ยังยิ้มได้
การรอคอยนั้เป็นเรื่องที่ทรมาน
โดยเฉพาะการรอคอยที่จะกลับมา พบกัน
หรือรอคอยใครสักคนที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
เฉพาะในเวลาแห่งการรอคอย นั้น
มันมีมากกว่า 24 ชั่วโมง
และเข็มนาฬิกา ก็ เดินเร็วกว่าเป็นเท่าๆตัว
ก็ จากเวลา ที่นานอยู่แล้ว จึงนานยิ่งกว่า
พร้อมๆกับ การดำเนิน ชีวิตที่อยู่ระหว่างรอ นั้น
ก็มีตัวแปร มากมาย ที่ จะทำให้คนเราเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ
เพราะทุกคน มีพื้น ฐาน คือ ความเหงา และ
โดดเดี่ยว อยู่ในตัว เอง พอๆ กับความอ่อนไหว
เป็นโอกาศที่ดี ที่ จะใช้ระยะห่าง เป็นเคื่องวัดความรู้สึก
พิสูจน์ ความแข็งแรง ของ ความรัก
วัดการกระทำ ... ความเสมอต้น เสมอปลาย
และ ความอดทน
ด้วย เงื่อนไข ของความลำบากของกาลเวลา
แล้ว...ต้ดสินว่า...การ รอ คอย จะคุ้มค่าหรือไม่
การ อ ยู่ ห่าง กัน
จึงจำเป็น พิสูจน์ ด้วย ความรัก ของคนสองฝ่าย มิ ใช่หรือ

สนใจคนที่เขาสนใจเราด้วยความจริง เน้นความถูกต้อง ความเข้

เพลงของหัวใจ